Zo’n juf verdient geen certificaat

Ik hoef geloof ik inmiddels niet meer te vertellen dat ik meedoe aan een wedstrijdje school maken. Mijn social-media-netwerk heeft er de afgelopen tijd dan ook behoorlijk aan moeten geloven. Ik heb iedereen overspoeld met een vriendelijk doch dwingend verzoek op ons plan te stemmen. Wie niet reageerde kon na een paar dagen een persoonlijke whatsapp of Facebook-bericht verwachten met een ‘herinnering’.

Sorry mensenScreenshot_2015-09-18-17-08-47

Sorry mensen, ik was niet helemaal mezelf. Of misschien ook wel, en durfde ik voor het eerst van mijn leven ergens echt voor te gaan.

Ook mijn moeder, die haar social-media gebruik meestal beperkt tot het ‘liken’ van filmpjes van schattige katjes en het delen van foto’s van de kleinkinderen, leerde zichzelf van een andere kant kennen. Dit bericht met “Ik stuur het aan Jan-en-alleman”, deed mij dan ook hardop lachen. Blijkbaar heeft al die jaren diep in ons een sterke competitiedrang verborgen gezeten.

Bewonderenswaardig

Mijn moeder en ik delen niet alleen deze ontluikende competitiedrang, maar ook ons beroep. Ze staat dit najaar 40 jaar voor de klas, iets wat ik bewonderenswaardig vind. Helemaal omdat ze het grootste deel van die tijd kleuterjuf is geweest: Een mysterieus specialisme waar een zeldzame mix van geduld, creativiteit en een sterk staaltje organisatiekunde bij komt kijken.

Geen kleuterjuf voor mietjes

Mijn moeder is geen kleuterjuf voor mietjes. Gemekker en geblèr accepteert ze niet. Een brutale mond zal de kleuter zich de rest van z’n leven heugen, en stoeiende jongens laat ze vooral heel lang stoeien ( tot één van de twee het strijdveld verslagen verlaat ).

Maar ook is ze lief en zacht, en kan ze iedere dag een grappige anekdote vertellen over de kinderen. En boven alles, weet ze werkelijk álles over de ontwikkeling van kleuters: Welke kennis en vaardigheden ze moeten hebben, hoe ze zich op persoonlijk en sociaal gebied ontwikkelen en hoe ze een gezonde motoriek kan stimuleren. Ze kan ze feilloos peilen.

Iedereen aan de groepsplannen

Twee jaar geleden, na 38 jaar onderwijservaring, kwam er een dame haar school binnen. Een dame met een missie: Iedereen aan de groepsplannen. Volgens een gedegen methodiek, maar helaas ontwikkeld door mensen die al lang niet meer weten wat het is om voor een klas te staan. Mijn moeder moest per dag, per uur gaan noteren welke kleuter, wat, wanneer hoe zou gaan uitvoeren. Vervolgens moest ze daar dan dagelijks op gaan reflecteren, en natuurlijk met de opgedane kennis weer vooruit plannen.

Een vergissing?

Ze dacht eerst nog dat het een vergissing was. Dat die dame wel zou begrijpen dat het bij kleuters zo niet werkt. Dat die zich nu eenmaal onvoorspelbaar ontwikkelen en gedragen, en dat zo’n aanpak daarom niet werkt. Dat zoiets een tijdrovende klus is die maar weinig oplevert. Dat zij als leerkracht heel goed in de gaten heeft wie wat beheerst, en wat nog niet, maar dat veel beslissingen daarover in het moment genomen worden.

Zo’n juf verdient geen certificaat

Dit begreep deze dame helaas niet. Mijn moeder weigerde de opgelegde werkwijze uit te voeren, wat er uiteindelijk in resulteerde dat ze aan het einde van de ‘cursus’ geen certificaat kreeg. Iets waar zij zelf overigens hartelijk om kan lachen. Ze wilde het certificaat niet eens.

Toch vind ik dit schandalig. Een juf met zo veel ervaring. Een juf die meer dan 1000 kleuters succesvol naar de eerste klas/ groep 3 heeft geleid. Die verdient inderdaad geen certificaat.

Die verdient een lintje.


One thought on “Zo’n juf verdient geen certificaat

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s